miércoles, 28 de abril de 2010

Mudanza

O incluso mudá, que es como le dice mi jefe a las mudanzas.

Y es que en este tiempo que no he escrito ha habido un par de novedades.

La más importante es que este fin de semana me mudo a un piso distinto, sin compartir, y en Alcalá de Guadaíra. Estaba muy decidido y contento hasta esta mañana, que me ha entrado el pánico escénico y no me veo capaz de mudarme, tengo demasiadas cosas y no me veo capaz de llevármelas todas.

En fin, espero que sea un atasco temporal.

domingo, 4 de abril de 2010

Ver hic iam est

Así es, la primavera ya está aquí. Ya empieza a dejar de hacer frío -no voy a hablar de calor porque es demasiado precipitado-, la luz del día ya dura más de doce horas (a las ocho y media el sol aún no se ha puesto), se ve más gente en la calle, se empiezan a organizar eventos al aire libre y la sangre se altera, claro.

Y la puerta a la primavera, en mi país, Andalucía, es la Semana Santa, una de las grandes celebraciones andaluzas contemporáneas. Ya sabéis que yo no soy monoteísta así que no me identifico en su sentido religioso, pero sí es parte de mi cultura, de lo que he vivido toda la vida. Porque la Semana Santa no son sólo los pasos, las procesiones, las calles cortadas y los penitentes, sino todo lo que la rodea, el olor a azahar, las torrijas y los roscos (que este año he descubierto que son gaditanos), entre muchas otras cosas.

Yo no formo parte activa de la Semana Santa (claro está), pero sí pasiva, y aunque respeto a quien no le guste, no respeto al que ataca la Semana Santa o tiene afán destructivo para con ella; considero que, como concepto, es una fiesta imprescindible para comprender el folklore andaluz.

Y pasando de la estructura a la coyuntura, resulta que esta Semana Santa la he vivido un poco más desde dentro y mira, no me ha disgustado para nada. Por supuesto, gracias a esa persona tan especial a quien le agradezco enormemente que me haya permitido aprender tanto de él.

Así que una vez terminada la Semana Santa, habrá que ir mirando a todo lo que esta primavera y este verano nos van a ofrecer, que será mucho y muy bueno.

lunes, 15 de marzo de 2010

¿Lunes?

Creo que lo ÚNICO bueno de trabajar el fin de semana es que desaparece el sentimiento de lunes. Vivo en un eterno miércoles: ni recuerdo mi último día libre, ni veo cerca el próximo.

Pero sé que el jueves me espera un fin de semana de tres días después de haber trabajado once seguidos, cambiando de turno tres veces.

A ver si así mi economía se recupera un poco, que por el domingo me pagarán especial.

Por supuesto sigo soñando con una vida mejor en otro lugar (es decir, trabajo), pero por ahora sólo son sueños. Eso sí, sueños que pronto tocaré con las manos.

Del fin de semana sábado y el domingo mejor ni hablo. Hubo eventos y alternes, pero nadie me quita haber perdido las mañanas.

sábado, 13 de marzo de 2010

El día de la marmota

Últimamente tengo la impresión de estar viviendo un continuo día de la marmota (sí, de la película Atrapado en el tiempo), en el que me falta el valor para hacer lo necesario y poder pasar al día siguiente.

A lo mejor es la psicosis de tener que trabajar este fin de semana los dos días.

Por cierto, he decidido volver a permitir poner comentarios a los usuarios anónimos. Creo que el fan del cura facha pro-cáncer ya se habrá olvidado de mí.

lunes, 8 de marzo de 2010

Algo del Junior

Hoy vamos a hablar de Eurovisión Junior.

El festival Junior nunca me ha parecido ni tan fascinante como el de adultos ni verdaderamente interesantes. Supongo que el hecho de que sean los niños concursantes los que componen hace que las canciones me gusten menos. Sin embargo, hay un par de canciones que me gustan y mucho.

Por un lado, me encanta cantar la de "Te traigo flores" de España 05 a voz en grito en el coche. A mí es que esos flamenqueos ya sabéis que me hacen gracia.

Por otro lado, la canción de las hermanas Tolmachevy de Rusia 06 me proporciona paz interior y me gusta oírla cantada o instrumental.

Y la que más me destruye por lo crudo de su letra es "Varför jag", de Suecia 04, aparentemente tan inocente hasta que lees la traducción (no hace falta para quien ya sepa sueco).

Como estoy en el trabajo y no puedo poner enlaces, os conmino a que las busquéis, jajaja.

jueves, 4 de marzo de 2010

Love is the key

Esta tarde he estado muy cabreado, pero por suerte se me ha pasado un poco.

Así que sólo vengo a colgar una canción de Girls Aloud que me hace gracia.



Girls Aloud son grandes.

miércoles, 3 de marzo de 2010

Harto

Muy harto. Ya, siempre lo estoy, lo sé, siempre me estoy quejando. Pero para eso está mi blog, ¿no? que aquí sólo me lee el que me quiere leer y me responde el que me quiere responder. Básicamente porque ya me harta no poder quejarme de mi trabajo, porque toooodo el mundo me responde que "al menos tengo trabajo". Genial. Así que aquí vengo a quejarme. Y me quejo porque a partir del viernes volvemos a trabajar a triple turno (incluidas noches), a no saber si trabajamos el fin de semana hasta el propio viernes (con la imposibilidad de hacer planes que conlleva),... y con el añadido de que ahora mi empresa no nos pagará los fines de semana como horas extras, sino como la mitad de horas normales y un día de vacaciones. Y digo yo, ¿para qué quiero más días de vacaciones si no voy a tener dinero para irme a ningún sitio porque no me pagan las horas extras?

Pues es la maldición que me ha caído, consecuencias de haber hecho las cosas mal hace tiempo.

Además está el hecho de que en julio me cumple el contrato y en mi empresa están echando a gente, así que es posible que en julio me vaya al paro.

Por supuesto sigo echando currículos, a ver si en alguna empresa les llamo la atención y puedo pasar a algo mejor, que creo que ya me va tocando.

No es época

Esta tarde, mientras volvía del trabajo, venía oyendo a Shakira en uno de mis CDs en el coche. En el mismo CD, justo al terminar Shakira, empezó a sonar el primer disco de Britney Spears.

Y al ponerlo, sentí que no tenía ganas de oírlo y que necesitaba pasar a otro disco o a otro artista. Yo, que siempre he sido fan de Britney (al menos en sus inicios), que forré mi carpeta del instituto con fotos de Britney y tengo incluso algún que otro extraño VHS de merchandising.

El caso es que no me apetecía. No es sólo que me sonara antiguo, sino "inadecuado". Y no sé si es que con los años me ha dejado de gustar, o es que simplemente estoy en una etapa poco Brit.

Todo esto tras un fin de semana en el que he comido demasiado, hablado demasiado y arriesgado demasiado. Pero tanto peligro me ha enseñado, una vez más, que no hay que bajar la guardia.

lunes, 15 de febrero de 2010

Lupercales

Hoy, 15 de febrero, es el día en que se celebran las Lupercales.

Esta fiesta ayuda a alejar a los malos espíritus y a purificar la ciudad, generando salud y fertilidad para todos. Es dirigida por los lupercos, los sacerdotes de Fauno que, después de sacrificar dos machos cabríos y un perro, cortan tiras (llamadas februos) de las pieles de estos animales y las utilizan para azotar a la gente que se encuentran por la calle mientras corren vestidos con dichas pieles.

Por supuesto, las chicas y mujeres en edad fértil hacen lo posible por encontrarse con los lupercos, pues sus azotes les aseguran fertilidad y las previenen de los dolores del parto.

Esta festividad es una de las más importantes del Imperio, y por ella recibe el mes de febrero su nombre.

viernes, 12 de febrero de 2010

Catetadas cañaíllas: el periódico Información San Fernando

Lo siento, me repito si vuelvo a decir que amo a San Fernando, que es mi ciudad y es especial, blablabla, pero es que cada vez que me encuentro catetadas como ésta, mi alma vomita un poco.

Esta vez viene de parte del único diario de la ciudad, Información San Fernando:

La empresa que tiene que rehabilitar la Iglesia Mayor no coge el teléfono

por increíble que parezca, esto es un titular.

Otros titulares de hoy:
- El alcalde intenta comparar el Diez con la Olimpiada del 92 y la Expo de Sevilla
- El granito rosado de calle Real resalta las siluetas de excrementos caninos

A decir verdad, no sé si me indigna más que sean catetos o que hagan politiqueo en su periodicucho, pero es una lástima que este sea el único periódico de la ciudad. Menos mal que siempre nos quedará la minúscula sección cañaílla de La Voz de Cádiz.

lunes, 8 de febrero de 2010

Errores

Por mi forma de ser, siempre me estoy quejando y lamentando por las cosas que he hecho mal.

Pero, aunque suene a tópico, una cosa es cierta, y es que me alegro de haber cometido todos esos errores, porque son los que me han traído hasta ti.

Gracias por hacerme tan feliz y enseñarme tantas cosas.

jueves, 4 de febrero de 2010

Reconocimiento

Resulta que ayer tuve que pasar un reconocimiento médico. Ya lo pasé cuando entré en la empresa, pero al parecer caducan y ayer me tocó volver a pasarlo.

Siempre es una ocasión para poner a prueba al personal sanitario (médicos y enfermeros), que siempre la catean (xDDD). No es por desmerecer a los médicos y enfermeros en general, pero podría hacer un acúmulo de reacciones distintas cuando les digo que tengo una hemoglobinopatía.

La de ayer fue muy fabulosa. Una enfermera rellenando un cuestionario con mis datos:

Enfermera: ¿Y padece usted alguna enfermedad o trastorno?
Daniel: Enfermedad no, pero tengo una hemoglobinopatía.
Enfermera: Bien. ¿Y se la controla?
Daniel: [no sé si echarme a reír, pero creo que mejor no] mmm... bueno, es que es algo que está ahí, es heredado y no cambia.
Enfermera: ¿Pero se hace análisis regularmente para controlársela?
Daniel: [sí, vivo con el miedo de que mis glóbulos rojos monten una fiesta] no, verá, es que no hay que controlar nada, no cambia con el tiempo.

En fin, yo comprendo que una hemoglobinopatía no es algo que tenga todo el mundo, pero tampoco es taaaan rara. Entre eso, la de veces que me tuvieron que poner las chuponas para el electrocardiograma porque no daban señal, y la publicidad descarada para que usara sus servicios dentales, la Policlínica Los Remedios se cubrió de gloria.

Música: Erica Magdaleno - Soul survivor. Lo sé, no es ninguna joya de la música, pero me trae recuerdos eurocajoneros.

martes, 2 de febrero de 2010

Incomodidad

Hay días en los que, a pesar de que no te ha pasado nada, te encuentras sin ganas de moverte, de aprovechar el tiempo. Eso me ha pasado a mí hoy. Es una situación un tanto desagradable, pero por suerte pasajera.

Y sin embargo, por algún motivo, algo me dice que a partir de ahora todo irá a mejor.
Ya os lo iré narrando.

viernes, 29 de enero de 2010

Zensiert

Había escrito un post cuantioso, pero me ha salido demasiado amargo y he preferido no publicarlo. Así que me limitaré a avisaros de que ahora no se podrá escribir como anónimo en los comentarios. Por lo demás, el tiempo es el mejor juez.

Cool

(Este post originalmente se quedó en borradores porque no me gustaba. En febrero de 2016 lo releí y decidí publicarlo.)

Lo primero, alguien me ha aconsejado, y tiene razón, que impida a los anónimos escribir comentarios. Lo siento porque es darle demasiada importancia al infeliz que vino ayer a mi blog a criticarme por lo que yo había escrito en otro lugar, en lugar de responder allí. En fin. Por lo pronto, ahora para comentar habrá que estar registrado en Google o en OpenID.

Y como bien sabe mi querido amigo Quique, las Girls Aloud son muy sabias y conocen la vida como nadie. Ya cantaban en Deadlines and diets ese verso tan real, I'm cool until reality hits me in the face. Y es que la realidad tiene que pegarte en la cara de vez en cuando porque si no, el universo no está equilibrado. La cuestión es estar cool el resto del tiempo.

Claro que todo es cuestión de resignación, pero si anteayer no quería pensar con más de diez días de antelación, hoy no quiero pensar en mañana. Será por eso que aún no me he ido a dormir.

Para dar alguna buena noticia, hoy he firmado la prórroga de mi contrato por seis meses más. Tiene gracia que esto sea una buena noticia.

Y me he comprado un móvil pijísimo, que me encanta pero no necesito. Así luego van diciéndome que de comunista tengo poco. Pero no soy responsable de que la gente no tenga ni idea de lo que dice.

lunes, 25 de enero de 2010

Asustado

Bueno, que el futuro me asusta es algo que todos sabéis. Me pasa sobre todo cuando las cosas van bien. Pero algunas veces tengo más motivos que otras para tener miedo. Y es que la incertidumbre es muy puñetera, querida audiencia.

Porque en todos los ámbitos se avecinan tiempos negros, muy negros; en el personal y en el laboral. Y por eso hace como una semana que no quiero mirar a más allá de diez días por delante. Que venga lo que sea, que prefiero no enterarme hasta que me llame a la puerta y me pegue en la cara.

Por lo demás, aunque no os escriba mucho, que sepáis que no me he olvidado de ustedes. Simplemente, no hay mucha novedad y la que hay no me apetece comentarla por algún motivo u otro. Pero no me he ido, que os quede claro.

Ahora me voy a dormir con mi hipopótamo de punto.

sábado, 9 de enero de 2010

Më merr në ëndërr


AlbanésCastellano
Mijëra dëshira na lindin në çastMil deseos nacen en un momento
Në ëndrrën tonë të dashurisëen nuestro sueño de amor
Netët pa gjumë dhe vetminë i lë pasHaces que deje atrás noches de soledad sin dormir
Kur ty të kam thellë në shpirtCuando te tengo aquí en el fondo de mi alma


Asgjë më shumë jo, nga ty nuk kërkojNo pido nada más de ti,
Asgjë më shumë se sa një çastnada más que un momento.
Kur ti je larg vetëm ty të mendojCuando estás lejos sólo pienso en ti,
Unë mbyll dy sytëcierro los ojos,
Mbyll dy sytë të ndiej pranë, të ndiejcierro los ojos para sentirte cerca, para sentirte.
Sa herë ti, ti më ftonCuando me invites,
Sa herë më merr ti në ëndërrcuando me lleves a tus sueños,
Jo, jo, ti mos më zgjono, no me despiertes
Nga kjo magji e dashurisëde esta magia de amor.
Sa herë ti, ti më ftonCuando me invites,
Sa herë më merr ti në ëndërrcuando me lleves a tus sueños,
Jo, jo, ti mos më zgjono, no me despiertes
Nga kjo magji e dashurisëde esta magia de amor.
Unë jam e jotja çdo ditë që kalonSoy tuyo cada día que pasa,
Unë jam me ty kur larg të kamestoy contigo cuando estás lejos.
Edhe një çast nëse ti më mungonY si en algún momento no estás conmigo,
Unë mbyll dy sytë të ndjej pranëcierro los ojos para sentirte cerca.
Asgjë më shumë jo, nga ty nuk kërkojNo pido nada más de ti,
Asgjë më shumë se sa një çastnada más que un momento.
Kur ti je larg vetëm ty të mendojCuando estás lejos sólo pienso en ti,
Unë mbyll dy sytëcierro los ojos,
Mbyll dy sytë të ndiej pranë, të ndiejcierro los ojos para sentirte cerca, para sentirte.
Sa herë ti, ti më ftonCuando me invites,
Sa herë më merr ti në ëndërrcuando me lleves a tus sueños,
Jo, jo, ti mos më zgjono, no me despiertes
Nga kjo magji e dashurisëde esta magia de amor.
Më kërko në pafundësiBúscame en el infinito,
Më kërko unë do vijbúscame, y vendré.
Sa herë ti, ti më ftonCuando me invites,
Sa herë më merr ti në ëndërrcuando me lleves a tus sueños,
Jo, jo, ti mos më zgjono, no me despiertes
Nga kjo magji e dashurisëde esta magia de amor.

martes, 5 de enero de 2010

viernes, 1 de enero de 2010

En 2010...

Siempre digo lo mismo, no sé si para dejarlo claro o para convencerme a mí mismo. Esto no son propósitos, son previsiones o cosas que me gustaría hacer, pero no me frustraré si no las consigo.

- Terminaré y defenderé mi Proyecto Fin de Carrera.
- Por fin cambiaré de trabajo y me pasaré a uno de mi sector.
- Empezaré un plan algo más serio en el gimnasio.
- Viajaré a alguna capital europea y conoceré Jaén o Granada.
- Intentaré dejar de ser tan austero y ahorrativo y me relajaré un poco en mi disciplina financiera.
- Devolveré a Eurovisión el lugar que se merece en mi vida (no digo nada de la pre lituana porque Lituania posiblemente no vaya este año).
- Dejaré de preocuparme por la posibilidad de perder lo que tengo y así lo disfrutaré más.
- Me castigaré un poco menos por los errores que cometa y aceptaré los que ya cometí hace tiempo.
- Aceptaré que las cosas no siempre son como yo quiero que sean.
- Me mudaré y, si es posible, dejaré de compartir piso.
- Dedicaré algo de tiempo a algún idioma... el que sea (vale, una meta así de cutre es muy fácil de conseguir).

jueves, 31 de diciembre de 2009

En 2009... conclusiones

Como siempre, ahora toca un resumen del año al estilo Almudena. Rememoremos lo que dije al principio del año y veremos qué ha cambiado:

- Terminaré el Proyecto Fin de Carrera. Pues no, pero ya he visto que es una meta que tampoco cumplí en 2008. En fin... es una vergüenza, lo sé.
- Abandonaré mi trabajo porque encontraré uno mejor, ya sea en Sevilla o en otra ciudad. Espero que en otra ciudad, Sevilla me encanta, pero quiero irme. No, no he encontrado ninguno mejor. Sigo en mi empresa y en Sevilla, pero en otro puesto de trabajo, y ahora mismo sí que no me apetece irme.
- De nuevo, mejorar mi alemán y mi catalán. A ser posible, no olvidar mi latín y continuar con algún otro de los que me interesan, que ya estoy harto de aprender sólo idiomas fáciles. Bueno, el latín lo tengo relativamente fresco, pero de todo lo demás, no he cumplido nada.
- Volveré al gimnasio. Ciertamente, volví al gimnasio. Primero a uno cutre de Los Remedios y luego a uno superpijo de Triana.
- Mantendré la línea. He cogido peso en diciembre, pero no de manera alarmante, así que esto lo considero cumplido.
- Me cambiaré de compañía para el seguro de mi coche. Así es, abandoné Balumba y me cambié a Línea Directa.
- Reactivaré mi vida social. Yo no la llamaría reactivada, pero he conocido a más gente y he salido más de lo que hace un año podría haber imaginado.
- Volveré a ver a mis queridos amigos internáuticos, como Almudena, Fran, Joel o Iván, por nombrar algunos. Bueno, a Almudena y a Iván por desgracia no los he visto, pero a Fran y Joel sí, y he conocido a otra gente muy fabulosa y fantástica como Myriam o Jordi.
- Viajaré al menos una vez a algún sitio chulo. Barcelona sin falta, que la echo de menos, y a lo mejor a alguno más (¿Baleares? ¿Canarias?). Ciertamente, volví a Barcelona, me encantó y me sirvió para volver a la Tierra porque la tenía idealizada. Además conocí Tenerife y lo pasé genial allí.
- Veré Eurovisión fervientemente y volveré a ser fiel a la pre lituana. En esto he fallado estrepitosamente. Eurovisión la seguí con fervor, pero sólo a partir de abril, sin seguir ni una sola pre. Una vergüenza.
- Votaré una vez. Cierto, y además fue por correo.

Y, además,...

- Tuve mi primer accidente de coche con daños materiales. A mí no me pasó nada, sólo una contractura en la espalda, pero tuve el coche dos semanas en el taller.
- Inauguré el metro de Sevilla; fui uno de los 3.000 voluntarios del ensayo general antes de que lo abrieran.
- Cogí cuatro aviones.
- Me adentré un poco en la subcultura de los estudiantes estadounidenses de intercambio y salí trasquilado.
- Formé parte de la primera celebración del Orgullo Gay en Sevilla.
- Me hice miembro de una asociación ciudadana de Sevilla, sevillasemueve, lo que me permitió reactivar mi vida social.
- Formé a cuatro personas en mi trabajo, a las cuales cambiaban de proyecto en cuanto yo terminaba de formarlas. Parece una tontería, pero frustra.
- Fui al teatro a ver Estrella sublime.
- Fui al menos a cinco playas diferentes.
- Conocí lugares donde no había estado, como Alcalá de Guadaíra, Dos Hermanas, Sabadell, Utrera, Ronda, Cazalla, Constantina, Lora del Río, Mazagón, Mairena del Alcor o Carmona.
- Me pasé a la autopista de peaje.
- Me compré un teléfono móvil y renové mis lentillas.
- Me pusieron una multa por exceso de velocidad en El Palmar de Troya.
- Asistí a dos bodas como acompañante.
- Fui a la feria de Alcalá de Guadaíra.
- Y, dejándolo para el final por ser lo más importante, alguien se cruzó en mi camino, me enamoré de él y ahora me acompaña. Espero que por mucho, mucho tiempo. :)

¡Feliz año a todos!